Kijken door een filter

‘Bloemen van een autist’ over (on)mogelijke liefde


Vintage TAZ: grote drommen toeschouwers die schuifelend De Grote Post vullen tot de nok en een paar ongelukkige achterblijvers voor wie zelfs de wachtlijst geen soelaas biedt. Theater is altijd een collectief gebeuren, maar op TAZ is het toch nog een tikkeltje collectiever. Het begint al op de trappen: de groep die ademt en slentert als één creatuur, verlangend en gulzig, blik en borst vooruit.

Op het podium, ons spiegelbeeld: de gigantische gevel van een grauw woonblok dat mondjesmaat volloopt met broeders en zusters van Tutti Fratelli. Er zit ook een orkestje in en rechtsboven, op een imaginaire vensterbank: een prachtige ruiker rode rozen. Bloemen van een autist is in de eerste plaats een verhaal over de (on)mogelijke liefde.

(c) Cuauhtémoc Garmendia

Het muzikale thema doet denken aan de soundtrack van The Shape of Water, een van mijn favoriete liefdesfilms, en ook de verhaallijn baadt in dezelfde magisch-nostalgische sfeer van moed die in de schoenen zinkt en het ‘willen maar niet kunnen zeggen’; een betoverende herkenbaarheid die stevig wordt uitgelicht door zware spots en dikke lagen maquillage. Wie verliefd is, kijkt door een filter naar de werkelijkheid.

Hoofdpersonage Matthias kijkt al zijn hele leven door een filter: hij classificeert alles, telt nauwgezet de minuten op de bus en herkende zijn schoolkameraadjes aan hun schoenen (omdat hij ze niet in de ogen durfde te kijken). Zijn autisme maakt verliefd worden er niet makkelijker op. Gelukkig is er de zaligmakend vernietigende kracht van de regen: “Mijn kop zit vol rommel, maar als het regent heb ik het gevoel dat alles wegstroomt.”

Zijn verhaal is ons verhaal. Leven is proberen, orde scheppen in de eigen chaos, en aan de zijlijn bulkt het van supporters, criticasters, luide buren en innerlijke stemmetjes. Het is tevens de poëzie van het woonblok, waar gedachten voortdurend overstemd worden door het sprezzatura van het nooit aflatende samenleven. We kunnen, in the end, niet ‘met’ maar ook niet ‘zonder’ elkaar, nie waar?

“Er worden talloze verhalen gemaakt over de liefde, maar er zijn er maar een paar die blijven plakken. Alles heeft te maken met hoe je het vertelt,” klinkt het in Bloemen van een autist. Welaan, dit stuk blijft plakken. Shout-out naar schrijver-regisseur Jan Sobrie, die de perfecte balans wist te vinden tussen verfijnde en grove borstelstreken. Shout-out naar de Fratelli, die opnieuw een prachtig en rijkgeschakeerd tableau vormen. En een zeer luide shout-out naar Reinhilde Decleir, die werkelijk de allermooiste kaders smeedt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.