Try-out van een leven

Vooruitblik met Arne Sierens over Stuk van mijn leven

Eind vorig jaar verliet Arne Sierens zijn vaste stek bij Compagnie Cecilia, na er twaalf jaar artistiek leider te zijn geweest. De solo die hij nu op de planken brengt, ziet hij zelf als een scharnier naar een nieuwe fase in zijn theater. “Voor mij is ‘Stuk van mijn leven’ gewoon leuk nu, anders. Het is geen toneel, ik ben er ook geen acteur in, alleen maar mezelf.”

We hebben afgesproken na een try-out in Lokeren, enkele weken voor zijn komst naar TAZ. Hij wil me zichtbaar niet teleurstellen met mijn lijstje met vragen, maar zijn hoofd staat al naar zijn mensen op het terras. Of ik hem niet liever zou bellen, opper ik een paar keer, terwijl hij zijn materiaal op het podium bijeen raapt en terloops wat antwoorden geeft.

Hij zegt dan toch maar ja. “Het is wel maf”, bedenkt hij nog, een trede voor me uit de trap aflopend, “ik schrik me altijd te pletter hoeveel mensen in het publiek er al werk van mij gezien hebben. Laatst in Astene had twee derde zelfs al een stuk van mij gespeeld. Nadien hebben we nog uren zitten nababbelen. Daar kijk ik ook naar uit in Oostende.”

Twee weken later horen we elkaar terug. Hij is druk bezig met een nieuw project – iets over de brandweer – maar nu heeft hij tijd voor mij. Echt. Ik begin dat ik het mooi vond om te zien, hoe hij zelf nog zoekende was in dat Stuk van zijn leven. En of het ‘af’ gaat zijn in Oostende. “Nee, nooit”, klinkt het geamuseerd. “Elke keer verbeter ik dingen, ik kan blijven herschrijven. Daar in Lokeren ben ik ook weer van alles beginnen vertellen. Dat was niet voorzien, maar ik wil dat blijven doen: dingen spontaan naar boven laten komen. Ik vind dat grappig.”

Een tekst maken over jezelf geeft al snel iets van frustratie.


‘Stuk van mijn leven’ mist niet voor niets een lidwoord. Het is geen biografie op scène, eerder een vertelling van een reeks voetnoten. Beslissend wel, voor een leven en een carrière. “Ik kreeg altijd maar die vraag waarom ik nu eigenlijk theater ben beginnen maken”, vertelt Sierens. “Dit stuk, of noem het een performance, is daar zowat een antwoord op. Al kwam het idee eigenlijk niet van mij. Ik zat een tijd geleden met een vriend van me, de componist Jean-Yves Evrard, op café. Ik was maar aan het vertellen, de ene anekdote na de andere, en toen begon hij zo’n beetje te lachen en zei: doe dat een keer op scène. En ik: maar ik ben toch geen acteur. Daar moet je toch geen acteur voor zijn, zei hij. Vertel dat nu gewoon eens.”

“Ik heb dat dan op papier gezet”, luidt het eenvoudig. “Maar natuurlijk, ik heb dat gedaan zoals ik dat normaal gezien doe, voor het theater. Dat klopte niet, ik ben in dit stuk geen personage. Dus ik heb daar wreed mee zitten sukkelen. Een tekst maken over jezelf geeft al snel iets van frustratie. Ik heb dan Steven Mahieu gevraagd om mij wat te coachen, dat heb ik destijds ook voor zijn show gedaan. Hij heeft mij dan een doorloop laten doen. Toen ik klaar was, zei hij: vree goed, maar de helft mag je schrappen hoor (lacht).”

In de herziene versie 17.0 speelt, hoe kan het ook anders, de neergetrapte mens een hoofdrol. “Daar heb ik altijd een boontje voor gehad. Zelf ben ik het niet geworden, al hebben ze het wel geprobeerd. Ik kom uit een arbeiderswijk in Gent. Die achtergrond heeft mij gigantisch getekend, als mens en als artiest. Het heeft heel veel tijd gekost voor ik wist hoe ik er theater van kon maken. Daarover gaat mijn solo ook: hoe kom je als artiest op je spoor? Waarover ga je kunst maken? Uiteindelijk ben ik mijn invloeden ver gaan zoeken, tot in Japan. En dan toch ook heel dicht bij huis, bij Louis Paul Boon en bij theater Magie in Gent. Dat poppentoneel heeft me van mijn sokken geblazen toen ik zes jaar was. Ik ben thuisgekomen en heb gezegd: ik wil regisseur worden. Een paar jaar geleden heb ik er mijn dochter, ze was toen zeven, mee naartoe genomen. Na tien seconden wist ik: dit is wereldtheater, van het beste in zijn soort. Ik was als kind dan toch niet zo naïef.”

Een partituur van Stuk van mijn leven staat in het boek dat Sierens – vers van de drukpers – meebrengt naar Oostende, met foto’s van Kurt Van der Elst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.