Morbide reis naar het verleden

Over The Journey van Anna Luka da Silva 

De zaal zit nog druk te keuvelen als er vanachter een zwart doek traag een hand verschijnt. De hand draait zich en grijpt in het luchtledige: hij lijkt zijn weg te zoeken. In The Journey neemt theatermaker Anna Luka da Silva het publiek mee op een morbide reis naar het verleden, naar een herinnering dat het lichaam maar niet lijkt te kunnen vergeten. 

In de festivalbrochure staat naast de tekst over de voorstelling een hert dat met oplichtende ogen in de koplampen van een auto lijkt te kijken. De aanvankelijk onopvallende foto blijkt betekenisvol: Anna Luka da Silva, een tengere blonde verschijning in een sober grijs kleedje, houdt haar ogen tijdens de hele voorstelling gesloten; in plaats daarvan zijn op haar oogleden grote, helderblauwe ogen getekend die het publiek niet loslaten. 

In The Journey keert Luka da Silva terug naar haar kindertijd en blaast het stof figuurlijk van haar dagboek. Als ze keelgeluiden uitstoot en haar lichaam zich verwrongen over het podium beweegt, voel je onbewust de zenuwknoop achter je maag samentrekken. Als bij een marionet lijkt haar lichaam niet door zichzelf, maar door een ander te worden aangestuurd. Via een onafgebroken stroom van een taal, geïnspireerd door de lyriek van Faust, maakt ze een duistere trip down memory lane

Maar dan transformeert het gekwetste kinderlichaam, dat doet denken aan de verminkte wassenbeelden van beeldend kunstenaar Berlinde de Bruyckere, in Uncle Jimmy. Er ontstaat een spel waarin de actrice schakelt tussen de perverse oom, die haar manipulatieve vader blijkt te zijn, en het kind zelf. The Journey, waarvan Nora Ramakers de eindregie deed, is nietsontziend en ontneemt ons de adem. 

Dan opent Luka da Silva plots haar ogen, héél kort, alsof je even bij haar naar binnen mag kijken om te zien wat er zich in het verwrongen lichaam genesteld heeft. Voorzichtig maakt het verminkte plaats voor acceptatie. Zo toont Luka da Silva, zichtbaar geamuseerd, haar tatoeages aan het publiek. Alsof de tekeningen op het lichaam, het lichaam hebben teruggevorderd. Er is weer plaats voor plezier. Tussen het puin is het toch vooral een zoektocht om het lijden af te leggen: om geen slachtoffer meer te zijn. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.