Reconstructie wordt #NotMe

‘Anne meets Jeffrey’ zit vernuftig in elkaar 

Emma Berentsen maakte Anne meets Jeffrey, een voorstelling die geprogrammeerd is onder Jong Werk Theater. Samen met de Britse Tiffany Murphy reconstrueert ze op een doordachte manier ‘Annes’ ontmoeting met ‘Jeffrey’. 

© LUXXXER

Stel: je maakt iets mee dat zo traumatisch is, waardoor je elk perspectief eensklaps verliest. Een ervaring die dusdanig ingrijpend is dat het onmogelijk wordt om er afstand van te nemen. Hoe maak je een performance over deze ervaring, zonder dat het tot een therapiesessie verwordt? Hoe maak je deze ervaring toch communicatief voor een publiek? ‘How to make a performance about rape?’ is dan ook één van de eerste vragen die Berentsen googelt. Terwijl ze deze vraag typt in het balkje van de zoekmachine, kan het publiek volgen wat zij doet op haar computer: haar scherm en dat van haar co-performer Murphy worden namelijk geprojecteerd op twee doeken die achter de tafel, waaraan de twee actrices zitten, opgehangen zijn. Deze scenografische opstelling maakt het voor de toeschouwers mogelijk deel te worden van de reconstructie van gebeurtenissen in 2007. 

‘How to make a performance about rape?’

‘Anne’ ontmoet ‘Jeffrey’ ’s nachts in Zutphen langs een fietsersbaan, vlakbij het lokale zwembad. Hij sleurt haar van haar fiets, houdt haar vijf uur lang gegijzeld en verkracht haar meermaals. Zeven jaar later ontmoet Anne Jeffrey opnieuw en gaat met hem in gesprek over wat er gebeurd is. Dit is het trauma waar Berentsen de performance rond laat cirkelen. Zij, Emma, wordt ‘Anne’. Zij, Emma en Tiffany worden ‘Jeffrey’. Zij laten het publiek Anne en Jeffrey ontmoeten door ze te representeren, door de feiten minutieus te reconstrueren. Dat doen ze bijvoorbeeld wanneer ze de mediaberichten die verschenen rond de zaak voor lezen. Dat doen ze ook door een bijna literaire definitie van ‘verkrachting’ te projecteren en door te nemen en door vragen en het vooronderzoek deel te laten uitmaken van de voorstelling zelf. 

Zo, via representatie, reconstructie en research, wordt dit veel meer dan een performance over een verkrachting een voorstelling over het verlies van en de zoektocht naar perspectief. Anne meets Jeffrey overstijgt het incidentele – omdat het op een vernuftige manier reflecteert over hoe mensen en objecten zich in tijd en ruimte tegenover elkaar verhouden na een trauma. Het laat bijvoorbeeld op een zeer intelligente manier zien hoe schijnbare details, zoals een paard en een fiets, het trauma triggeren, waardoor het onderscheid tussen voor- en achtergrond in de beleving verdwijnt en op scène een geheel eigen leven beginnen leiden. Het fraaie duo Berentsen en Murphy doet dit alles met een heilzame combinatie van ernst en lichtheid want ook een oefening in ademen tijdens het lopen, een nogal kitscherig dansje op ‘Ride A White Horse’ en een zeer overtuigend gebrachte karaokeversie van ‘Eye Of The Tiger’ ontbreken er niet aan. Anne meets Jeffrey vecht terug en zegt zeer vastberaden: #NotMe. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.