Rêverie zonder exit

Over ‘Through the looking-glass (and what we found there)’ 

‘STROBOSCOOP’ blokletteren de inkomdeuren van het zaaltje waar dadelijk een voltallig publiek plus een rijtje hoopvolle wachtenden – de stoeltjes staan dicht opeen, ze hebben geluk – naar binnen zullen gaan. Alsof dat flikkerlicht het meest verontrustende zal zijn van wat ze daarbinnen te zien gaan krijgen. 

Mispoes. Het lekt, plopt, smakt en suist op het podium, dat lang volzwart blijft. Dan titelt het centraal boven ons dat we de ondertiteling niet horen te lezen. We horen ze te horen, maar ook weer niet te luid: we zouden onszelf verraden, en waar zouden we dán zijn? 

“Ik heb niks nada gehoord,” zegt de ene Bastardo tegen de andere. Er duikt er nog één op uit het duister. Consternatie. Zo zijn ze met drie. Partikels van eenzelfde zelf of eenzaam losgeslagen zielen? De Bastardi gooien ons een paar eindjes toe waarvan we eerst menen dat we ze aan elkaar moeten knopen. Mispoes déjà-visie

Fascinerende scène is dat. “Ik had net een déjà-visie.” “Wooow. Ik ook.” “Net nu?” “Net nu ja. Ik had net een déjà-visie.” “Ik ook.” Hebben ze die chit-chat van daarnet nu niet écht gevoerd? Dat je dat inderdaad zou denken, “maar dat dat niet zo is”, bezweert Bastardo 1 tot enkele malen toe. “Dat dat nu net de definitie is van een déjà-visie.” De musketier – flamboyante hemdsblouse, geflipt charisma – houdt de armen haaks op elkaar, één hand blauw verpakt: een referentiekader met een hoek af. De pols van de vrouwelijke derde Bastardo zit vreemd kronkelend in een afvoerbuis. Nummer twee dwaalt rond in badjas, het zweet op het gezicht. Waanzin komt niet zelden in drie delen. 

Dat je in die waanzin begint te geloven, zit in de geestige absurditeit van de personages als ze dan maar hun eigen waarheid beginnen construeren (de historie van de Apple van het verderf), in het fysieke ongemak (“Houd uw pentakels bij!”) en dan toch onbewust in het verlangen (achter een dichtgeklapte helm). Het zelfgefixte mix-omatose-taaltje kostte ons wat inwerktijd. Al hielpen Lemonardo Di Cabrio en Kennedy (Kennedieni? Ik ken die!) ons uiteindelijk wel om “even wat voltage af te laten” in opbouw naar de grote verdwijntruc in deze zonderlinge rêverie. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.