Inpluggen op de kabel

TAZ by night: een handleiding

Voor wie geen (schandalig vroege) laatste trein naar een ongetwijfeld niet minder interessant elders moet halen, of wie – om gelijk welke andere reden – om ‘iets voor middernacht’ geen assepoestertje hoeft te doen, rolt Theater Aan Zee elke nacht haar beloken charmes uit. Ons door het zonlicht gevoede schuchterheid maakt dan gewillig plaats voor warmbloedige ontboezemingen, beduidend meer fysiek contact en danspasjes waarbij al menig glazen muiltje werd gebroken. 

Waar het dagprogramma van TAZ soms aan Netflix doet denken — een ondoorgrondelijk groot aanbod waarvan je nooit alle recommended for you’s kunt meepikken en waarin iedereen zijn of haar eigen parcours moet bewandelen — is het nachtprogramma van TAZ eerder het equivalent van heerlijk ouderwetse en onvermoeid analoge kabeltelevisie: de draad erin, en weg ermee. U houdt niet van keuzestress, stelt de collectieve ervaring boven het individueel beleefde genot en heeft heimwee naar de hoogdagen van BRT 1 en 2? Welaan, dan is TAZ by night zeker en vast uw meug

Het principe is simpel: alles begint gezapig op Café Koer, goed voorzien van geelbruine tinten en schuimend bier, tot — nostalgie! — de al dan niet bebaarde waard rond 2 uur hyperlokale tijd met zijn of haar bel schudt om de last call aan te kondigen. Vanaf dat moment zapt de massa mondjesmaat naar De Grote Post, alwaar het echte feest kan beginnen. Niet toevallig prijken daar de letters PTT op de gevel: sommigen beweren dat die refereren aan het ministerie van Post, Telegraaf en Telefonie dat daar vroeger gehuisvest was, maar ik hoef u er uiteraard niet van te overtuigen dat dit in werkelijkheid een initiaalwoord betreft dat staat voor Party ‘Till Tomorrow

Eenmaal binnen wordt u ontvangen door Jan Ducheyne, TAZ’ hoogsteigen Hades, of één van zijn getalenteerde gezanten. Ze draaien plaatjes tot het ochtendgloren en de mensen: die dansen. Ze dansen alsof hun leven ervan afhangt. Boven hen hangt een grote klok die ongenadig voorttikt maar in de kopkes staat de tijd stil. Het is bon ton om even later met een dik aangezette verwondering dan wel verontwaardiging te zeggen: “Tiens, ’t is al 5 uur, ik dacht dat we nog maar een halfuurtje binnen waren!” En met dit citaat trapt u het af, schijnbaar nonchalant, als in een goeie western, richting bed of station, om de (schandalig vroege) eerste trein naar een ongetwijfeld niet minder interessant elders te halen. 

Tenzij u toch ook nog even het nachtleven buiten de TAZ-bubbel wilt ontdekken, hetgeen ik u ten zeerste kan aanbevelen. Oostende kent een rijke uitgaansgeschiedenis en de Langestraat is natuurlijk legendarisch — er is zoveel meer dan louter de Lafayette. Vijf uur is een goed uur voor een dandyeske stroll langs, bijvoorbeeld, de Twilight en de Spanish Inn, die dan ‘nog net wel’ of ‘net niet meer’ open zijn. Het leven is één grote verrassing en beide cafés zijn op hun best als het sluitingsuur nadert of — God verhoede! — overschreden wordt. 

Uiteindelijk zal alles eindigen bij waar het ooit begon: het water. Niets is constructiever dan lang na zonsopgang op het strand naar het tij te kijken met een fles Evian in de hand om de kater van morgen te bezweren. Er passeert een Antwerpenaar in onderbroek met wie u ‘Your Song’ van Elton John begint te zingen. Zomaar, zonder oefening. Deze is voor jou, man-wiens-naam-geloof-ik-Vincent-was-en-die-ik-wellicht-nooit-meer-zal-ontmoeten: “I hope you don’t mind; I hope you don’t mind, that I put down in words… How wonderful life is while you’re in the world.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.