Onderweg naar De Vervelende Bus

Impressie van een wandeling door het Familiepark 

We weten dat ze bestaan, maar ze worden allengs een bedreigde soort: dagjesgasten die geen flauw idee hebben van wat er deze dagen te beleven valt in Oostende. ‘Theater Aan Zee? Nooit van gehoord,’ aldus Saab en Hamaz. We vergeven de jongens hun onschuld en trekken met goed vertrouwen het Leopoldpark in, dat ook dit jaar door TAZ weer is omgedoopt tot het Familiepark. 

Op naar de Tent Op De Berg dus, want daar speelt En Braaf zijn! van Villanella. Driewerf helaas. Een acteur van het gezelschap komt melden – het zweet op zijn bovenlip – dat de voorstelling een half uurtje vertraging heeft opgelopen. Technische problemen. Kan de beste overkomen, denken we dan, en de rij aanschuivende ouders met ons. Niet getreurd, vlakbij staat Ell Circo D’ell Fuego met een acrobatische opstelling van klimtuigen. “Wij komen elk jaar naar het Familiepark met de kindjes,” vertelt Griet, die toekijkt hoe haar dochtertje aan de trapeze wordt gelift. “Wat we de afgelopen dagen al voor moois gezien hebben? Meneer beer en de woeste wolven (Theater Tieret en WALRUS, red.) vonden we prachtig, met veel muziek. De Stadsboerin van Lady Angelina was ook heel leuk.” “Omdat ze eten had klaargemaakt en dat dan was aangebrand,” legt kleuter Linne to the point uit. 

Griet woont tegenwoordig in Brugge, maar elke zomer komt ze een weekje in Oostende bij haar ouders logeren, speciaal voor het festival. “Het fijne is dat je er mensen tegenkomt die je al lang niet meer hebt gezien.” Dus botste ze toevallig op Hanne, die hier ook al een paar dagen rondloopt met dochter Kato. “Ik vind het hier heel plezant,” zegt die. “Gisteren heb ik al een grappig toneelstuk gezien, dadelijk gaan we naar Braaf zijn! En ik wil ook nog graag langs dat kotje waar je ingestoken wordt.” De installatie Wij van Ultima Thule, bedoelt Kato. Wij volgen haar suggestie en wandelen de vijver af naar het barakje met de drie poorten. Ik krijg prompt een lintje in mijn hand gestopt van ene Patrick met de boodschap: “Het is aan u.” “Hoezo, het is aan mij?”. “Ik moest het lint vasthouden tot ik iemand vond die het van mij wil overnemen.” Aan het andere uiteinde van het lint knikt de tweede pineut mij begrijpend toe. 

“Niet bang zijn voor de rookmachine in ons fabriekje,” stelt één van de fabriekstoezichters een peuter op de arm gerust. “Je komt er gewoon uit in een krokant korstje.” Ik ben eindelijk van mijn dagtaak afgeraakt en schuif aan om de installatie binnen te gaan. De opdracht is simpel: we moeten kiezen. Wie de deur binnengaat met het juiste symbool, is een winnaar. De rest zijn losers, bref. Ik sta in het hokje samen met Nell, die uit zes pogingen al vier overwinningen heeft weten te puren. Peter en de kleine Felix hadden minder geluk, het is hun derde keer al. En zowaar! We stappen de cabine uit als trotse eigenaars van een winnaarsbutton. 

In die staat van fierheid bereik ik het voorleesmoment Verhalen in alle talen van FMDO vzw. Verrassend hoe de kinderen zonder verpinken blijven luisteren naar een verhaal dat schakelt van het Oostends, naar het Spaans, naar een derde taal die we zelf niet begrijpen. “We hadden op voorhand een planning gemaakt,” zegt papa Piet een beetje hulpeloos. “Ik heb ons dochtertje al gewenkt, maar ze wil niet komen.” Nel houdt van boekjes, papa en mama hebben een voorleesverhaaltje beloofd, dus Nel blijft zitten. Fair enough. 

Onderweg naar De Vervelende Bus komen we voorbij het podium waar over een goed kwartier de Impro voor kinderen van De Nonsens Alliantie zal doorgaan. Er zitten al een paar mensen op de tribune, straks is er hier geen doorkomen meer aan. De origineelste suggestie die er, wat ons betreft, uit de opgestoken vingers zal komen? “Donder, bliksem en de zon schijnt zonkracht acht”: op de vraag naar een ‘bijzonder weersverschijnsel’ voor het gedoventolkte journaal. 

In de Vervelende Bus kleven de druppels tegen de ruiten. Tot de chauffeur de ruitenwissers opzet. Of nee, de chauffeur was niet te vinden, dus werd het die gekke man in dat rare pakje. Een halfuurtje vol aangekondigde verveling: we keken onze ogen uit. “Mama, het gaat beginnen!” roept een uk van pakweg vier. En dan dertig minuten lang: “Kijk, mama! En kijk daar! En daar!” “Er is hier gewoon té veel te zien,” zegt de stralende mama in kwestie als ze de bus uitstapt. “Wij wonen zelf in Oostende. We zijn hier toerist in eigen stad. Zalig is dat.” Of driejarig zoontje Leon zich echt heel erg had verveeld daar in die bus, willen we nog weten? “Jaaa! Ik wil er nog een keer in!” 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.