Op zoek naar verbinding

Over ‘The Hangman Radioshow’ (Jong Werk) 

Het is een eindje fietsen. The Hangman Radioshow van het gelijknamig collectief, bestaande uit Camille Paycha, Noortje Sanders en Thijs Veerman, speelt tussen de bunkers in Raversijde. Maar laat dat u niet tegenhouden. Terwijl de zon ondergaat en een prachtig zicht verschaft, klinken de krekels steeds luider. Het vormt het idyllisch decor van The Hangman Radioshow. Over technologische vooruitgang, menselijk verval en de duizelingwekkende oneindigheid van het heelal. 

Met een jonge jenever of een thee in de hand worden we gevraagd om nog even te wachten. “Voor een optimale ervaring van de voorstelling” moet het namelijk donker zijn. Als het begint te schemeren, volgen we de performers met een transistorradio in onze hand langs een route waarop technologie sciencefiction lijkt te worden en een dansend lichaam net een hemellichaam lijkt. Tijdens de route worden we onderhouden door Sanders koddige stem. Ze maakt radio. Niet via het internet, maar old school: voor wie de frequentie in kwestie kan ontvangen. Voor ons dus. Een enkele keer klinkt er plots pink noise, of een popnummer van een plaatselijk radiostation, en moeten we handmatig de juiste korte-golf terugvinden – op zoek naar de juiste verbinding. 

Sanders zit op een duintop en blijkt daar een improvisatorisch radiostation te bewonen. Ze neemt ons mee naar haar pubertijd, naar de walkman om precies te zijn. Op zich niet zo gek, ware het niet dat dit voorval zich in 2009 afspeelt. Ze heeft altijd al “een vreemd verlangen naar obsolete technologie” heeft gehad. Misschien komt dat verlangen voort uit het gevoel dat de techniek ons in toenemende mate van de wereld om ons heen vervreemdt? We communiceren alleen nog via de interface van onze computers, tablets en gsm’s. “Langzaam maar zeker verandert alles in magische, zwarte doosjes.” 

Even verderop hangt circusartiest Paycha aan linten in een torenhoge driepoot. Het is aardedonker nu. Volledig in het wit en met slechts een klein lampje op haar hoofd zien we Paycha klimmen, draaien, kolken en vallen in de linten. In het minieme licht wordt telkens slechts een deel van haar ledematen verlicht. En terwijl Sanders vertelt over de spaceshuttle Voyager I Probe, doet het fascinerende schouwspel denken aan het bewegen van de hemellichamen rond de aarde. We horen fragmenten van de Voyager Golden Record, het zijn grammofoonopnames die NASA in 1977 mee de ruimte instuurde. Opnames die de mensheid moesten samenvatten voor buitenaards leven. Opnames die de mensheid, als de aarde over biljoenen jaren ophoudt te bestaan, zo vertelt Sanders, zullen overleven. 

De dans van Paycha, de poëtische overpeinzingen van Sanders en de mooie beelden van scenograaf Thijs Veerman bieden ruimte voor eigen associaties. Toch hangen de verschillende onderdelen nogal losjes aan elkaar, waardoor niet duidelijk wordt waar het in The Hangman Radioshow daadwerkelijk om gaat. Of toch? Misschien is het juist de zoektocht naar verbinding. Misschien keek iemand tijdens de fietstocht terug naar Oostende even naar de hemel, waar de grammofoonopnames nog altijd zweven, en voelde hij zich plots niet meer alleen. Wie weet. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.