Tussen Pride, koningsdrama en bordeel

Over NACHTEN/Ballet De La Nuit van Benjamin Abel Meirhaeghe 

Vorig jaar studeerde theatermaker Benjamin Abel Meirhaeghe met The Ballet, geïnspireerd door de opera Manon van Jules Massenet, af aan de opleiding Performing Arts in Maastricht. Hij ging voor een volle zaal in première in de Gentse Vooruit. Het kan Meirhaeghe niet groots en rijkelijk genoeg zijn, en dat is ook duidelijk te zien in zijn nieuwe productie Nachten/Ballet De La Nuit. 

Samen met performer Arne Luiting, vormgever Sietske Van Aerde, muzikant Laurens Mariën en tekstschrijver Louise van den Eede liet Meirhaeghe zich inspireren door het gelijknamige ballet van Louis XIV uit 1653. Dit ruim twaalf uur durende massaspektakel, dat zich voltrok aan het hof van de Franse zonnekoning, was een extravagant schouwspel, bedoeld ter meerdere glorie van de toen slechts vijftienjarige koning. Het operateske ballet van Meirhaeghe grijpt Ballet De La Nuit opnieuw aan als inhoudelijk gegeven, dit keer in een flamboyante poging om van de koning een nar te maken. 

Het weelderige spektakel van zelfverklaard operavernieuwer Meirhaeghe begint met een monoloog van Van den Eede. In de prelude pleit ze voor een totale overgave aan irrationaliteit en de nacht. Die overgave blijkt nodig. De polymorfe voorstelling, die geplaatst is in een gymzaal, laat een bonte stoet van boeren, bandieten, hoeren, kreupelen, goden en monsters passeren. Hun kostuums zijn een kleurrijk patchwork van veren, vilt, tule, latex, glitter, neppanty’s en velvet. De rookmachines spuiten gretig rook. Uit de dikke wolken mist verschijnen dan weer vlaggendragers, die een enkele keer met hun vlag in het grit van de techniek blijven steken, dan weer geometrische, bordkartonnen figuren die een mysterieuze choreografie in het duister dansen. De enige constanten zijn twee kleine figuren van gespoten isolatieschuim. Zij doen nog het meest denken aan twee tuinkabouters die het geheel vanop het achtertoneel gadeslaan. 

(c) Koen Broos

Britney Spears klinkt in dit buitensporige allegaartje naast Schuberts Der Wanderer. De tenorstem van Meirhaeghe zingt “Wo bist du, mein geliebtes Land?”. Dat blijkt de sleutel te zijn tot de inhoudelijke boodschap. Deze voorstelling wil een statement maken over de huidige politiek, waarin de koning de hofnar blijkt. Het doet denken aan de feestjes van Berlusconi of Trump. Toch is de voorstelling voor mij niet echt politiek, weinig ernstig of sober. Vraag is natuurlijk of een boodschap in deze veelheid wel overkomt. 

Voor wie vanaf het begin scepsis koestert, is NACHTEN/Ballet De La Nuit een idiosyncratisch gegeven waarbij de ingang zich moeilijk laat vinden. Voor wie de voorstelling met openheid tegemoet treedt, lijkt het op een lsd-trip die het midden houdt tussen een Pride Parade, een Shakespeareaans koningsdrama, een bordeel en het Hof van Louis XIV. Halverwege de voorstelling wordt er luid “You lost me there!” gekrijst in de microfoon. Dat gebeurt niet. Integendeel. Want de beelden en de overdaad blijven fascineren. Benieuwd naar wat deze jeugdige bombast nog gaat voortbrengen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.