Zo lang het nog mag blijven duren is er iets aan de hand

DOOR DIRK PAUWELS ―

De verschillen tussen zin en noodzaak zijn moeilijk te duiden.

In het stof van het archief over oude glorie ligt een curriculum dat zelden of nooit nog wordt geraadpleegd, want het moet doorgaan, doorgaan met nieuwe en frisse ideeën, met visies die stroken met het vandaag, zonder achterom te kijken, de toekomst ligt in de toekomst, zo is het altijd geweest, dus wees eerlijk, je hoort er feitelijk niet meer bij.

En kijk, plots ben je daar weer, zonder enige vorm van ambitie, zonder de illusie er op een of andere manier terug toe te behoren.

Je bent in Gent geboren in 1944 en dat zegt genoeg.

Je vraagt je af of jouw theatertaal nog strookt met het amalgaam van het vele dat op het hedendaags kleurpalet klaarligt geschilderd te worden.

Je denkt erover na of de woorden en gebaren die je bedenkt nog overeenkomen met de frisheid die vooropgesteld wordt, of je nog in staat bent iets toe te voegen dat anders oogt of klinkt dan het alles wat al bestaat of bestond.

Kan je nog aansluiting krijgen bij het profiel van de een of de ander of ben je bekeken en stopt het hier bij jouw herfstdromen?

Theater Aan Zee het festival dat par excellence zijn traditie verbindt aan jonge- en hedendaagse theater- en muziekvormen nodigt mij uit met de première van het bij toeval ontstane project “Zolang het blijft duren gaat het goed”.

Je blijft eigenwijs en zal principieel de vorm en tijdsgeest zoals die zich vandaag ontwikkeld vermijden, niet omdat je al een tijdje van het sinjorentarief geniet op de trein maar omdat je altijd zo geweest bent, radicaal en absoluut.

Je gaat iets maken niet omdat je per se zin hebt te creëren maar omdat het toeval je dient.

Je bent op atelierbezoek bij je elf jaar oudere broer en beeldend kunstenaar-tekenaar, ook al met een stevig curriculum.

Hij tekent rondom rond de kartonnen ‘compartimentele’ onderdelen uit een doos waarmee 6 flessen wijn veilig van elkaar worden gescheiden. Je kijkt met verwondering naar tafereeltjes met humor bedacht, aandoenlijk, ironisch, met liefdevol inzicht in elkaar gezet, klein, driedimensionale kleinoden ontstaan vanuit kunstvaardigheid.

Je bent onder de indruk en stelt prompt voor 4 vertellingen te schrijven met als artistieke bestelling bij ieder verhaal een picturale impressie van broer tekenaar.

Het is iets samendoen omdat hun genen niet afgesteld zijn op stilzitten.

Enkele jonge en minder jonge kunstvrienden porren je aan om er een voorstelling van te maken, een project -zoals dat genoemd wordt- waar woord en beeld samenvloeien.

Compagnon de route Johan Pycke strooit klanken zoals hij dat alleen kan, Pol Pauwels maakt videobeelden.

Op de scène brengt actrice Nele Snoeck vier spannende personages tot leven.

Kruipt onder hun huid.

Gaat ervan houden alsof ze er al jaren is mee bevriend.

Een moeilijke oefening van kracht, tederheid en humor met het publiek gedeeld. Zorgvuldig.

En de grote broer kijkt toe.

Hij glimlacht want het is goed zo.

Voor de eerste maal iets samendoen.

’t Is wat!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: