Ambivalente Ambiance

DOOR ELKE HUYBRECHTS ―

Anna Franziska Jäger en Nathan Ooms, twee voormalig studenten van KASK, maken al sinds hun afstuderen samen voorstellingen als Some Things Last A Long Time en Bartlebabe. Ze ontplooiden zich vanaf hun eerste samenwerking tot makers die generatie Z een stem geven: de generatie die zich geen leven meer zonder internet kan voorstellen. Hun werk wordt dan ook gekenmerkt door de post-internetconditie. Door een veelvuldige blootstelling aan het virtuele, waar een groot deel van het leven zich afspeelt, vervagen de grenzen tussen die virtuele en de fysieke werkelijkheid. Gisteren openden Jäger en Ooms met Ambient Theatre Fury de eerste officiële avond van TAZ. Het is een voorstelling die in diezelfde trant de post-internetconditie verbeeldt.

Twee figuren rollen van achteren naar voren over de scène: het zijn Jäger en Ooms. De ene rolt zijn  lijn links op de scène, de ander rechts. Ze spreken om beurten terwijl ze rollen en rollen … en rollen. Vooral de mannelijke figuur spreekt; de vrouwelijke doet dat aanvankelijk minder. Het duurt even voor je grip krijgt op waar je precies naar kijkt, of op wie deze figuren juist zijn, waarover ze dialogeren. Tot je je realiseert dat er tussen de twee rollenden eigenlijk geen wezenlijke communicatie plaatsheeft. Het lijkt alsof de twee elkaar in een desolate chatbox treffen, van één of andere dating app. Dat Ooms zichzelf voorstelt en haar vragen stelt, maar zonder effectief een antwoord van de andere kant nodig te hebben om zijn ding gezegd te krijgen. Gaandeweg wordt duidelijk dat hij zelfingenomen is en zelfs wat kapsones heeft, terwijl zij het dromerige, aan zichzelf twijfelende type is. Die ambivalentie vormt het ‘dramatische’ conflict tussen deze twee figuren.

Het rollen op de scène blijft intussen maar doorgaan. Hoe langer deze sequentie duurt, hoe rijker het beeld zich laat invullen. Ik zou het als volgt kunnen formuleren: het rollen op de eigen lijn kan symboliseren dat ze zich enkel maar in hun eigen ego kunnen wentelen omdat ze dus niet écht communiceren. Iets wat eigen is aan onze individualistische-narcistische obsessie met onszelf. Je zou ook kunnen zeggen dat ze hun “rollen”, hun types voor het publiek uitrollen. Alles wat uit hun mond komt, klinkt namelijk enigszins formulair en soms wat stereotiep. Hun werk vloeit over van quotes die worden uitgehold; ze zijn niet meer doorleefd. Dat merk je aan de manier waarop ze de tekst uitspreken: zonder al te veel intonatie, post-humaan bijna. In het ijle ook. Er wordt, zoals de titel van hun stuk suggereert, een ambient sfeer gecreëerd, een vorm van afwezigheid van het subject. Of van aanwezigheid maar slechts op de achtergrond. We begeven ons ineen soort schimmenrijk of eindeloze echokamer van half-belichaamde stemmen.

In het laatste deel van Ambient Theatre Fury wordt dat aspect verder uitgediept. Het thema van de communicatie in een liefdesrelatie zet zich verder, maar nu bevinden we ons samen met Jäger en Ooms in een latere fase van de relatie; de break-up. De twee figuren zijn gestopt met rollen en staan nu naast elkaar op de scène: ze voeren een gesprek over de relatie tussen hen beiden, maar dat gesprek stokt doordat ze continu in herhaling vallen. De twee zijn niet langer schimmen, maar transformeren tot furieuze figuren die – rechtstreeks uit dramaseries gestapt en getapt – hartstochtelijk en wat overdreven expressief ruziemaken. Hier tonen Jäger en Ooms dat ze ongelofelijk sterke spelers zijn, die in staat zijn om veel registers open te trekken en zich verschillende acteerstijlen eigen te maken. Wat je hier ziet is een staaltje van meesterlijk spel.

Bij het verlaten van de theaterzaal, hoor ik iemand zeggen “Dit was wel speciaal”. Speciaal is deze voorstelling zeker; omdat ze er (gelukkig maar) niet per se op uit om hapklaar te zijn en alzo te bekoren maar in de plaats daarvan verwarrende vraagtekens postuleert zonder compensatie. Jäger en Ooms zijn alleszins vernuftige, conceptuele makers met een uitstekend inzicht in temporisering en compositie. Ook als spelers, samen en individueel, overtuigen ze zondermeer.


Ambient Theatre Fury is nog te zien vandaag om 15u en om 20u30 in cc DGP (Kleine Post)

Beide voorstellingen zijn reeds uitverkocht, maar neem zeker een kijkje
in de categorie Jong Werk voor meer van dit.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: