‘Pure liefde’

Portret Barbara Raes

DOOR BARBARA RAES ―

Tijdens de TAZ-editie van 2018 vertrok elke ochtend de garnaalvissersboot ‘De Crangon’ voor dag en dauw. Aan boord: een kindje dat was uitverkoren om de zon wakker te zingen. Het was een afscheidsritueel voor kinderen met een recente verlieservaring. De hoofdvoorstelling van het festival was ongrijpbaar en onzichtbaar. Bijna toch. Want op de laatste dag van het festival stonden er op de westelijke strekdam een dertigtal mensen te zwaaien. Het gerucht had de ronde gedaan dat je daar de boot kon zien passeren. Dat er mensen speciaal opstaan om ‘s ochtends vroeg van heel ver naar een kindje dat ze niet kennen te zwaaien was erg ontroerend. Pure liefde, eigenlijk. 

Wat niemand weet is dat ik op de laatste avond van het festival zelf werd verrast door mijn geliefde. Een zeilboot nam ons mee bij zonsondergang om symbolisch en ritueel op zee Theater Aan Zee 2018 af te sluiten. 

DO Séba Hendrickx, dramaturg en theatermaker/ ‘Theatertoerist’ (verw. Good Life)

Rond diezelfde tijd van het jaar troep ik met een groot deel van mijn theatercollega’s steeds opnieuw samen in de Koningin der Badsteden, die ook mijn geboortestad is. Plots dragen we slippers, zwemshorts met bloemenmotieven, rare hoedjes tegen de zonneslag. Er verschijnen blote buiken, buggy’s met blèrende zuigelingen; iemand worstelt met een smeltend smurfijsje, en over de klodder mayonaise in de snor van een gerespecteerd criticus zwijg je vilein. Een paar jaar geleden, toen de zon nog net iets onschuldiger boven de zee hing, zat ik als theatertoerist tussen de theatertoeristen in een lege winkelruimte met uitzicht op de dijk. Nick Steur toonde er FREEZE, een voorstelling waarin hij stenen in allerlei vormen en maten op elkaar stapelt in de meest onwaarschijnlijke, letterlijk adembenemende combinaties. De locatie was perfect: achter de vitrine stroomde onafgebroken en met gedempt geluid een kleurrijke massa mensenlichamen, opblaasdieren, go-carts en sierhondjes voorbij; tegelijk was Nick in opperste concentratie de zwaartekracht aan het tarten met stenen eindeloos ouder dan ons  allemaal. Zijn vingers zochten, soms minutenlang, naar het exacte punt waarop de ene steen op de andere zou blijven staan. Het had iets tragikomisch hoe je als toeschouwer voortdurend heen en weer werd geslingerd tussen concentratie en afleiding. Achter Nick doemden immers geregeld gezichten op uit de stroom, die hun neus nieuwsgierig tegen de ruit drukten. Ze zagen een jongeman vanop de rug, een paar indrukwekkende steentorens, en daarachter – oh – een theaterpubliek!

BARBARA RAES, curator/ ‘Pure liefde’/ met Uitgesproken te gast deze TAZ#2022.


Schuif aan bij de scherpe pen van Suzanne Grotenhuis tijdens Uitgesproken: Zelfzorg.
Dinsdag 02/08 om 15:00.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: