Een ontroerend zelfportret

Door MARIJN LEMS –

Lisi Estaras staat alleen op de speelvloer, slechts vergezeld door een zwarte gestalte links achterin (het lijkt op een met zwart plastic ingepakt standbeeld). Ze wilde, zo vertelt ze ons, een solo maken omdat ze dat al eens eerder heeft gedaan en toen heeft gezworen dat nooit maar dan ook nooit meer opnieuw te doen. Maar ook omdat ze zelden ‘mature women’ in dansvoorstellingen ziet. Én omdat de ‘economy of the arts’ nu al zeventien jaar aan het krimpen is, en een solo niet zo duur is.

Estaras, de gevierde choreograaf die haar sporen onder andere verdiende bij les ballets C de la B, spaart zichzelf bepaald niet in haar autobiografische voorstelling #thisisbeauty. Met veel zelfspot neemt ze ons op fragmentarische wijze mee in haar inmiddels vijftigjarige verleden en haar heden, waarin ze worstelt met de menopauze en haar ouder wordende lichaam. Dat heeft in haar geval niet alleen professionele gevolgen: langzaam ontrafelt zich in de voorstelling een portret van een vrouw die altijd al een haat-liefdeverhouding met taal heeft gehad, en steeds strijd heeft geleverd met de maatschappelijke dominantie van het verbale en het rationele.

Op ontroerende wijze deconstrueert Estaras haar relatie tot het woord. Waar ze zich in eerste instantie vooral pratend tot de zaal richt, en deeltjes van haar identiteit aan ons onthult, speelt beweging en dans een steeds grotere rol. In een hypnotiserende scène smeedt ze losse woorden en bewegingen aan elkaar, waardoor er door de verschillende intonaties en combinaties steeds nieuwe betekenissen ontstaan. Even verderop mengt ze een vloeiende, sierlijke choreografie met een vanuit een dominante man beleefde seksscène – het contrast tussen de lichte bewegingstaal en de naar verkrachting neigende beschrijvingen roept een flinke spanning op: is dit een seksuele fantasie of een traumatische herbeleving? Estaras heeft immers eerder in de voorstelling al tussen neus en lippen door gedeeld dat ze op haar zesde verkracht is, maar ook dat ze graag anderen beslissingen voor haar laat nemen.

Met eenvoudige middelen schetst de danser/choreograaf een rijk betekeniskader rond identiteit, herinnering, taal, intuïtie en betekenis, die van begin tot eind blijft boeien. Wees wel gewaarschuwd dat de voorstelling stevige kennis van het Engels vereist: iets dat – getuige de gesprekken die ik na de voorstelling opving – voor een deel van het publiek een behoorlijk obstakel was.

Gezien op vr 29 juli om 15u in Atheneum.

Een productie van MonkeyMind Company.

foto’s: Maya Wilsens


Eén reactie op “Een ontroerend zelfportret”

  1. Mooi artikel. Ik ken Lisi en hou van haar voorstellingen. Haar stem vind ik prachtig! Hoop deze solo nog te kunnen zien.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: