‘Problemen bestaan hier niet, het zijn slechts heuveltjes.’

DOOR SIEBER MARLY ―

Voor ik naar Oostende vertrok moest ik nog allerlei kleine zaken regelen. Hoe gaat dat, hé? Een huishouden vraagt wat aandacht hier en daar en het werk lijkt nooit op te houden. Af en toe lukt het om eens met de voeten in de lucht te ademen en te denken dat het weer eens gelukt is. 

Het huishouden van TAZ wordt in goede banen geleid door de productieploeg. In de aanloop van het festival komen ze iedere ochtend om 9u15 samen. 

Een net niet grote ovale tafel voor deze leiders. De 14-koppige ploeg luistert en spreekt tot productieleidster Carla, die ondertussen vijf jaar de leiding neemt. Problemen bestaan hier niet, het zijn slechts heuveltjes.

Na de vergadering kruipt ieder in zijn bubbel om elk zijn zaken te regelen. 

Regelen, regelen, regelen! Dat is wat productie doet. Eigenlijk alles wat je niet direct ziet. Ik vond het ook moeilijk om te zien wat ze deden. Het lijkt zo onzichtbaar. Er wordt getelefoneerd, gemaild, getypt, geprint, heen en weer gelopen, gezucht maar ook veel gelachen.

De voorstelling Laetoli, Amfitheater werd verplaatst van locatie. De nieuwe locatie op het strand komt in aanraking met de vloedtijden, waardoor de uren moeten worden aangepast. 

Dat zijn de momenten waar een productieploeg van houdt, ze zeggen het niet, maar ze voelen het wel. Het idee dat een onvoorziene gebeurtenis toch in goeie banen wordt geleid. Overleg, communicatie en oplossen. Productiemedewerkers houden het overzicht en zorgen ervoor dat elk departement op de hoogte is en mee is in het verhaal. Niet enkel intern ook met de buitenwereld. Ik probeer een gesprek aan te knopen maar een belsignaal onderbreekt me. Het blijkt een uitdaging om een gesprek te voeren met iemand die in volle preproductie zit.

Er worden lijstjes gemaakt. Het laden en lossen van de verschillende runners met kleine camionettes wordt voorbereid zodat de ritten efficiënt verlopen. Een runner kan nog wel een handje gebruiken om een koelkast te leveren. Ik ben er dan toch, dus ik bied me aan. TAZ is een theaterfestival op ongebruikelijke locaties. En die locaties worden niet alleen technisch voorzien, maar ook van enige basis comfort en die dingen komen er niet vanzelf. Dat is ook wat productie doet, ervoor zorgen dat de artiesten zich een beetje thuis kunnen voelen op hun ongebruikelijke locatie. Dus installeren ze loges met wat gezelligheid, versnaperingen en dorstlessers. 

Ze kopen bloemen om weg te geven. Ze regelen ten dienste van alles wat jij ziet. Zie jij ze ook rennen, vliegen, vallen en weer doorgaan? Het huishouden draait op volle toeren en zolang het loopt weet je niet wat er had kunnen misgaan of hoe het werd gered. Als de was gedaan is, opgeruimd staat netjes, dan kun je de wereld aan.

“Het glas is halfvol.”

“Dat is dan geregeld?!”

“We/ze zijn goed bezig.”


Geef een reactie

%d bloggers liken dit: