‘Postduiven in de lucht. In de cloud.’

DOOR SIEBER MARLY ―

Hoe, hoe, hoe, oehoe is dat nu toch mogelijk dat je in Oostende wakker wordt gemaakt door een duif? Het zou een meeuw moeten zijn. Dat wordt steeds zo geadverteerd. Het stond zo in de flyer.

Postduiven vliegen doelloos rond. Het enige tastbare papier is de brochure. De communicatie gebeurt vooral digitaal. Ook de dagkrant waar dit stukje terecht komt, lees je op een scherm. Mee met de tijd. Minder papier, meer online, in de lucht, in de cloud. 

Team Communicatie zweeft niet: zij zitten met de voetjes op de grond en starten de werkweek met een uitgebreide vergadering met de kern van TAZ. Het weekend is geen rustpunt in en rond het festival. Maar je moet ergens beginnen, dat telt makkelijker.

Ik luister aandachtig, koffie bij de hand, schriftje klaar. Sinds maart wordt er gewerkt aan de brochure. Die grote samenvatting van het festival, je houvast voor je volledige TAZ-beleving. Het volledige kernteam werkt hiervoor samen om de juistheid van ieder woord, namen en adressen van locaties te verifiëren. Maanden gaan hierover. En als het klaar is, dan begint het pas. Deze brochure moet de buitenwereld bereiken. Daar gaat het hier over. Via de pers, sociale media en mondelinge reclame wordt TAZ verspreid. 

De brochure, affichebeelden, fotomateriaal, filmpjes worden klaargemaakt om in een aanvalsplan te worden gepubliceerd. Niets gaat per toeval de deur uit. Iedere post wordt in een planning gezet. En zo ontstaan deadlines. Deadlines houden je scherp. Ik denk terug aan de schoolbanken waar een jaarproef de laatste week werd uitgevoerd. Het is toen gelukt. Dat is hier niet anders. 

Onverwacht krijg ik een bijzondere opdracht. Dit stond niet in de planning: ik schrijf helaas een rouwtekstje voor een TAZ-medewerker die ons plots heeft verlaten. De samenwerking binnen dit kader zorgt voor een vlotte publicatie. Ik voel me verdrietig, maar ook goed dat ik dit mocht schrijven. Het verlies voelt niet eerlijk, maar de uitvoering per bericht klopt en dat siert binnen deze samenwerking. Sociale media moet leven, klinkt nu heel sarcastisch.

“Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt.”

En aan die plannen wordt verder gebouwd. Content wordt gemaakt om te verspreiden. Hoe digitaal je ook wil gaan, je content moet je blijven maken. Die kun je niet downloaden. Wat je zelf doet, doe je beter. 

En zie je ze, heb je ze gezien? Ze doen dat met verve. Fotografen staan op scherp. De studenten van het RITCS met hun camera in de aanslag. De schrijvers broeden op een nu nog leeg scherm. Journalisten worden begeleid, interviews afgenomen. Allemaal in coördinatie van dit team. Volg alles waar TAZ op staat en de #ziejemij #theateraanzee #TAZfan op Instagram, Facebook, de website, oh ja zelfs TikTok. Of volg iedereen op Café Koer en het programma van het festival en ontdek zelf waar die content vandaan komt. Zo word je content van content.


Geef een reactie

%d bloggers liken dit: