‘De compassie van Arno’

Door PATRICK ALLEGAERT, voorzitter TAZ – “Het was het jaar van Arno. 

Stefan Tanghe, toen nog zakelijk leider TAZ, en Luc Muylaert vertelden het bestuur over de ambitie om de zanger voor zijn 60ste verjaardag uit te nodigen als centrale gast, lees: als de kop op de affiche (samen met Jan Goossens van KVS, nvdr). Al snel bleek hoe moeilijk het was om scherpe afspraken te maken rond timing en vooral rond geld: wat  zou dat allemaal kosten? De prijs was aanvankelijk te hoog, veel te hoog: TAZ was gewoon te rekenen in uitkoopsommen voor theater, die voor pop en rock – zeker niveau Arno – lagen gewoon hoger, veel hoger. Het vergde hogere diplomatieke kunsten van Stefaan en Luc om met de manager van Arno op de juiste, goed uitgekiende manier te onderhandelen. En boven alles was er de wispelturigheid bij Arno: wanneer zou hij zingen, wanneer niet? Het was onpeilbaar, een zeer onvoorspelbare factor. De man maakte zijn imago van enfant terrible volop waar. Maar: er kwam een akkoord. En ik bewonderde Stefan en Luc dat ze dit zo goed voor elkaar hadden gekregen.

Tijdens het festival, in de backstage, stelde Stefan mij voor aan Arno: “Dit is Patrick, voorzitter van onze raad van bestuur”. Ik kreeg onmiddellijk een zeer empathische blik van Arno, om niet te zeggen dat hij een vreemd soort compassie voor mij toonde. “Jij moet nogal wat tegenkomen met die kèrels,” zei hij – hij bedoelde wel degelijk Stefan en Luc – “zo een wispelturige, onvoorspelbare gasten. Dat moet voor jou niet gemakkelijk zijn!” Ik moest lachen om zijn spontaniteit en, vooral, met dat onverwachte omkeren van het perspectief, dat kwam voor mij echt uit de lucht gevallen.

Het jaar met Arno als centrale gast was trouwens heerlijk!”

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: