‘Hier worden geen messen getrokken. Het is lepeltje-lepeltje’

Door SIEBER MARLY – Bij mijn ochtendritueel vrees ik mezelf te snijden tijdens het scheren. Ik vraag me af waarom ik, met halfopen ogen, een mes in de handen moet nemen om mezelf toonbaar te maken. Toonbaar wordt snel doenbaar. Nog voor ik mezelf voldoende heb gewaarschuwd, sijpelt er een drupje bloed uit mijn wang. Ik vloek binnensmonds en dep het met een papiertje. 

Het eerste instrument dat ik in de keuken in mijn handen krijg is een mes. Wortelen moeten worden gehalveerd. Ik begrijp de noodzaak, maar ik ben op mijn hoede. Ik denk terug aan een rol in een kortfilm waarin ik wortelen snijd, het topje van mijn vinger afsnijd en het topje in de grote wortelhoop verdwijnt. Het is fictie. Fictie overstijgt vaak de realiteit. Zo kijk ik ook naar de keuken. Alles wat je ziet, is buiten proportie: 36 kg wortelen, 15 kg ricotta, lasagnebladeren van 25 op 25 cm. Nathalie staat op een leeg groentebakje om in haar verse tomatensaus te roeren. Ik kan net in de pot kijken en ik meet 1m90. 

De lunch wordt voorbereid door Chef Daniel. Chef Hanna en Chef Nathalie maken het diner. Het is namiddag. De shifts overlappen elkaar: drie professionele chefs op hetzelfde moment in de keuken. Het is een bijzonder moment. Hier worden geen messen getrokken. Het is lepeltje-lepeltje. 

De ingrediënten komen vers aan in de gekende blauwe groentebakjes. Geen voorbereide maaltijden in deze keuken. Tenzij ze zelf de voorbereiding hebben gedaan, de mise-en-place om het met de gepaste keukenterm te beschrijven. De wortelen werden ter plaatse met de hand geraspt en gehalveerd – mijn kleine bijdrage inbegrepen – en machinaal in halve maantjes verwerkt. Hanna gooit 5 kg boter in de 1×1 meter grote braadslee. Jeroen Meus zou er jaloers op zijn. Vers gesneden ui wordt gestoofd. De geur is herkenbaar. Deze combinatie bij mij thuis en ik denk ook dat ik kan koken.

Tot 800 mensen komen hier per maaltijd hun bordje opscheppen. Nathalie specialiseerde zich in veggie, Hanna in vlees. De verdeling is duidelijk, de samenwerking groot. De vele vrijwilligers pellen, snijden, hakken, trekken blaadjes van takjes en roeren. Ze voelen, ruiken, proeven, luisteren en lachen. De zintuigen staan op scherp. Geen tijd om te ‘wortelen’. 

Birgitte, Chef Afwas voorziet in haar afwaskot de keuken van proper gerief. Ze doet dit samen met de hele familie, haar zus, dochter en stiefpa. De afwasfamilie. Het zou een ballade kunnen zijn waarin je vertelt hoe proper, fris en blinkend het leven is. Met een beetje verbeelding maak je van hun houten afwaskot een chalet. Een tweede verblijfplaats aan zee in een groen park met koks die verse maaltijden bereiden. Samen met je familie en je TAZ-familie. Maak me maar jaloers, denk ik bij mezelf. De geuren blijven hangen. Wat ik zie, maakt me blij. Ik snijd zacht in mijn warme maaltijd. Dit pijnloos mes snijdt smaken vrij. Ik proef van de wortelen. Ik glimlach. Theater Aan Zee. Lekker aan zee. 

Dit is aflevering 7 in de reeks ‘Waar is Sieber?’, waarin onze vliegende reporter Sieber Marly een kijkje neemt achter de schermen van het festival.

Foto’s: Sieber Marly en Ken Aelbrecht.

2 reacties op “‘Hier worden geen messen getrokken. Het is lepeltje-lepeltje’”

  1. Sieber ! Mooi en gevoelig waargenomen met erkennende foto’s bij het heftig kloppende ‘keuken- hart’ ! 🖖miche ( ‘n enthousiast ‘vrij -willig -groentje ‘ in de keuken)

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: