‘Bij de peda blijf ik zweren’

Door WOUTER HILLAERT, journalist, docent en dramaturg –

“Theater Aan Zee, dat is voor mij de peda: ruim 200 kamertjes van Ikea met het vloertapijt aan het plafond, elk een betonnen balkon waar niemand op mag, een ingebouwde radio die niet werkt en douches zonder warm water op het einde van de gang. Al tien edities wordt er bij je incheck trots verkondigd dat er nu ook wifi is – nog nooit is iemand online geraakt. Mythisch bij jonge makers en ingeweken medewerkers, goed verborgen gehouden voor het publiek. Grijswerk. Slaapbarak. Schemerzone. Palais Moustique.

Elk jaar bieden ze mij een ander hotel voor de nacht, maar bij de peda blijf ik zweren. Al bijna twintig jaar. Het heeft iets van een oud lief: je weet tenminste wat je eraan hebt. Voorstellingen verglijden, maar deze creatie blijft er staan. En als ze ooit wordt afgebroken, is het zeker ook met TAZ gedaan. Daarom ben ik een fanclub op mezelf voor dit manke monument. Omdat de peda, nu zelfs Luc Muylaert het festival uitzwaait, het laatste spoor blijft van hoe TAZ ooit is ontstaan.”


Eén reactie op “‘Bij de peda blijf ik zweren’”

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: