Scannen is het nieuwe scheuren

Door SIEBER MARLY – Ik sta te wachten naast De Grote Post op een afspraak en scan de omgeving. Ik kijk graag naar wat er rondom mij gebeurt. Het trottoir is hobbelig en zou wel een restauratie kunnen gebruiken. Een oudere vrouw waggelt mijn richting uit. Ik zie haar. Ik denk dat ze mij ziet – los van het TAZ-thema dit jaar. Ik zie hoe ze haar voet ongelukkig plaatst, ik zet wat stappen naar voor, open mijn armen en vang haar op. Net op tijd. Ik vraag haar of ze oké is. Ze zegt niets. Ik neem haar bij de arm en help haar de straat over, waar de tegels van het voetpad nog enigszins op elkaar aansluiten. Ze knikt verder met haar knokige knieën. Ik verbaas me over mijn snelle reactie. Een quick response. Een QR zonder code.

Een helpende hand op straat is soms handig; zichtbaar zijn voor iedereen is dat ook. Gedurende het festival zie je het vrolijke TAZ-blauw overal in het straatbeeld verschijnen. Mensen scannen en worden gescand. Ik heb het over de vele vrijwilligers op TAZ die het publiek begeleiden. 

Ze komen van heinde en verre. Ze wonen, werken, rusten, slapen, praten, eten en dansen in Oostende. Maar, bovenal, ze offeren hun vrije tijd op ten voordele van het festival. Publiek en begeleiding: het lijkt alsof beide elkaar niet nodig hebben, maar ze kunnen niet zonder elkaar. 

Het publiek dat ieder jaar in grote getale komt afzakken, is niet altijd vertrouwd met de spelregels van het theater. Een publieksbegeleider helpt de bezoekers op weg waar mogelijk.

Ik sluit mij aan bij een team. De kassaverantwoordelijke haalt, anderhalf uur vóór aanvang van de voorstelling, de ‘kassa’ op: die bestaat uit een scantoestel, een lijstje van de verkochte tickets en een algemene stand van zaken. Zeker een uur voor aanvang nemen we plaats bij de deur van de zaal. Het is een beetje mysterieus, want ik weet niet wie of wat er zich achter de deur bevindt. We kennen alleen de titel en het gezelschap. We wachten het publiek op. De voorstelling is uitverkocht. Een bezoeker die de festivalcontext goed kent, komt zich als eerste aanmelden voor de wachtlijst. Goed dat we op tijd paraat waren. De technicus laat weten dat de deuren slechts vijf minuten voor aanvang open mogen. Dit vraagt wat organisatie. De ervaren vrijwilligers stellen alvast een ‘scanplan’ op in de gang: zodat het publiek al gescand en gesorteerd is vóór iedereen de zaal betreedt. Scannen is het nieuwe scheuren. De scanner wordt getest. Hij werkt. Ruim een half uur voor aanvang komen de eerste bezoekers aan. Ze scanderen dat ‘op tijd komen belangrijk is’. We bevestigen woordeloos en glimlachen. Er is nog tijd, dus ik mag het scantoestel bedienen. Een joystick met een scan-oogje. Het is geen spel, maar het is wel leuk. Ik krijg een geprinte mail in mijn handen en zoek wat ik moet scannen. Dat ik een maagdelijke scanner ben, kan ik niet verbergen. De ervaren bezoeker helpt mij. Het is een fijne wisselwerking. Ik hoor een biepje; een groene ‘GO’ verschijnt. Zo gaat het even door. Alle tickets zijn gescand, de deuren gaan open en het publiek wurmt zich door de deuropening. Nog snel leest iemand breaking news op zijn gsm, maar dan vragen we om alle telefoons stil of uit te zetten. 

De vrijwilligers op TAZ worden gecoördineerd door Tamara, die op haar beurt vrijwilliger is. Ze vormen het grootste team: 95 medewerkers, verdeeld over dagelijks ongeveer 110 shifts. Over het geheel van het festival gaat het dus over maar liefst 1.118 shifts! Je ziet hen overal opduiken, altijd met een blauw t-shirt aan. Ze controleren tickets en badges voor de catering, verkopen jetons en bemannen het infopunt. Het infopunt op Café Koer is een klein TAZ-universum op zichzelf; je kunt er terecht met al je vragen, voor gadgets of – gewoon – een praatje. Op een geïmproviseerde ad valvas – lees: een kleurrijk bord – kan het publiek via post-its tickets aanbieden en/of ruilen. Dat laatste kan ook online: er is een ‘TAZ ticket swap’-pagina op Facebook. Behalve aan de bar is dit bij uitstek de plaats waar het publiek en de organisatie elkaar vinden.

Dat het festivalpubliek voor 99% een superfijn en gedisciplineerd publiek is, valt niet te ontkennen. Toch zijn er wel eens mistoestanden. Eventuele klachten worden in het infopunt beluisterd en, zoveel als mogelijk, behandeld. De mooiste ‘klacht’ tot dusver is van een 10-jarige die een petitie heeft opgestart: om volgend jaar op TAZ weer een heus Familiepark in het Leopoldpark te voorzien. Het is een pleidooi dat op de steun van rekenen van veel blauwbloezen op TAZ. 

Af en toe moet een publieksbegeleider wel eens op de lippen bijten, als er zich – uitzonderlijk – een onvriendelijke situatie voordoet. Maar de vrijwilligers blijven geduldig en behulpzaam, met de glimlach. Ze kennen het programma als geen ander en weten wat er staat te gebeuren. Ze staan hun vrouwtje en hun mannetje. En het publiek? Dat wordt begeleid. Zie je wel. Zie je hen? 

Dit is aflevering 10 in de reeks ‘Waar is Sieber?’ waarin onze vliegende reporter Sieber Marly een kijkje neemt achter de schermen van het festival.

Foto’s: Sieber Marly.


2 reacties op “Scannen is het nieuwe scheuren”

  1. Ik zal je reportages missen Sieber! Wat doe je dit goed, echt iets om naar uit te kijken als de taz mail in mijn mailbox valt 🤩

  2. Merci voor de mooie woorden. Bedankt collega’s publieksbegeleiders…we sluiten taz moe, een beetje triest af met nog een laatste inzet aan de jetons …hopelijk zien we mekaar volgend jaar in goede gezondheid en met dezelfde gedrevenheid terug… ik tel de dagen af… tot taz 2023..

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: