Voor elke schakel wordt gezorgd

Door SIEBER MARLY – Ik kijk omhoog, voel de zon warm op mijn gezicht en sluit mijn ogen. Stemmen schallen door de luidsprekers en vragen om aandacht. Mijn kin breng ik terug richting borst, open de ogen en kijk recht voor me. Pianoklanken vullen de publieke ruimte. Ik sta op de dijk, omringd door honderden mensen. Mijn handen breng ik in slow motion tot voor mijn gezicht. Mijn ogen tranen. Ik krijg een krop in de keel. Kippenvel. Ik voel me omringd door mensen en voel me niet alleen. Ik begrijp niet waarom het me zo raakt. Mijn rechterhand voor mijn rechteroog, mijn linker voor mijn mond. Ik laat me leiden door de muziek. De stem van Stromae zingt ‘J’suis pas tout seul à être tout seul’. Het voelt universeel. Ik ben mee. Ik volg.

Jotka, de choreografe, geeft ons instructies. We zijn met velen. We willen bewegen. We willen hier zijn. We zijn hier vrijwillig. Ik ook. Ik wou dit graag doen. Aerobic op de dijk. Een gezamenlijke opwarming maakt alles los. Elk vermoeid spiertje, elk ledemaat wordt hier warm gemaakt. Wat een heerlijk gevoel. Ik zou dit dagelijks moeten doen. Zelfzorg: een gemiste kans. Ik wil graag mee zijn in dit verhaal van het leven. 

Met mijn klungelige lichaam en mijn trage begrip moet ik iets vaker oefenen dan een natuurlijke danser. Zelfkennis helpt. Enkele jaren terug wou ik graag experimenteren met moderne dans. Ik vind dansen zo fascinerend. Als je er naar kijkt, voel je een vorm van vrijheid en samenhorigheid, een kunst. Ik had mij ingeschreven voor een cursus hedendaagse dans voor beginners, maar het heeft niet lang geduurd. Na 59 minuten lag ik in een ambulance. Flexibele gewrichten, zei de dokter achteraf. Ideaal voor een danser. Lees: voor een getrainde danser. 

De beslissing om een gezamenlijke dans in te zetten voor het thema van TAZ: dat is een keuze van het artistieke team. Zij beslissen doorheen het jaar welke voorstellingen te zien zullen zijn op het festival. Ze wegen alles af en houden het totaalplaatje voor ogen. Ze doen dat goed. Het lijkt alsof ze het nog hebben gedaan. Maar niet alles is wat het lijkt. Het artistiek team wordt dit jaar ad interim geleid door Jozefien, die Luc voor deze 25ste verjaardagseditie bijstaat. Ook zij lieten zich bijstaan door een team. 

Ze doen dat goed. Dat kunnen wij met onze eigen ogen zien. Maar we zien hen bijna niet. Ze houden zich op de achtergrond en laten hun keuzes spreken. Tijdens het festival volgen ze de artiesten, ondersteunen hen waar nodig, gaan kijken, maken praatjes, geven schouderklopjes en indien nodig, feedback – afhankelijk van de noden van die artiest. Ze zorgen dat ze in elkaars buurt blijven. Ze zorgen voor elkaar en op die manier ook voor ons, het publiek en medewerkers. Het is een cirkel, we zijn een ketting. Als voor elke schakel goed wordt gezorgd, zijn we allemaal gelukkig.

Jotka vraagt ons om met onze vingers ons bovenlichaam te bewandelen. Zo toon je dat er iets beweegt in je lichaam, alsof dat ‘iets’ ons lichaam overneemt. We mogen improviseren, zegt ze. Ik kijk om me heen, iedereen doet mee. Fascinerend hoe al deze mensen – onbekenden voor elkaar – zich laten leiden door de muziek. Of is het de zon? Waarom is samen dansen en bewegen zo heilzaam? Ik ga er niet over nadenken. Ik zit al zo vaak in mijn hoofd. Ik ga mee in het verhaal, geniet en glimlach. 

Ik moest even zoeken om hen te vinden, de artistieke leiding. Ze zijn steeds op pad. Ze leggen contacten met artiesten, sponsors, politici, medewerkers in functie van het festival en de toekomst. Vandaag zaaien om later te kunnen oogsten. Enkele maanden voor het festival verspreidden ze lupinezaadjes. De blauwe zoete lupine trekt bijen aan, neemt stikstof op uit de lucht en verbetert de bodem. Zorgen voor morgen. Dat is wat zij doen. Wat iedereen ook voor zichzelf en elkaar kan doen.

Ik zet een schuine stap naar voor, strek mijn armen en klop me op mijn borst. Het gaat ineens snel. Zet een stap terug, ga door de knieën, de handen voor de mond. Ik voel dat ik enkele seconden achterstand heb ten opzichte van mijn mededansers. Ik ben aan het klungelen. Het is niet erg. Ik ben niet alleen. Het maakt niet uit. Niemand oordeelt. Oef. Dit voelt goed.

Ik ben ontroerd en houd dit gevoel graag bij me; het verwarmt me. Deze artistieke ideeën helpen onze zorgen met de juiste zorg te verzorgen. Net als iedereen doet deze leiding ook aan zelfzorg. Een ijsje met hun familie. Een zandkasteel op het strand. De zon zien zakken in de zee. Hoezee. Ademen en dansen. Gewoon dansen. Samen dansen en genieten.

Dit is aflevering 11 in de reeks ‘Waar is Sieber?’ waarin onze vliegende reporter Sieber Marly een kijkje neemt achter de schermen van het festival.

Foto: Yvan Mahieu.

Vanavond om 18 uur op Café Koer is er de allerlaatste Zie je mij dansen?. Iedereen is welkom!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: